Szczególne podziękowania kieruję do dziewiętnastu osób, które podzieliły się ze mną swoimi historiami. Dziękuję:

​

Helenie Adamczyk za przybliżenie realiów pracy strażniczki na bramie OFNE;

 

Ewie Gil za szczegółową i pełną pasji opowieść o tajemniczej materii emalii;

 

Janinie Kiełtyce i Felicji Majer za szczere i nie zawsze słodkie wspomnienia
o ciężkiej, wyniszczającej pracy;

 

Zofii Kluczewskiej i Annie Koryczan za usłaną anegdotami i pełną radości opowieść o emalierni i WL;

 

Wiesławie Kryksztajn za wspomnienia dotyczące zarówno szkoły, jak i wspólnoty pracowników OFNE, którą można nazwać rodziną;

 

Anicie Pałce za odnowienie pamięci o biurowcu zakładowym oraz o miejscach na OFNE, o których nie miałam pojęcia;

 

Annie Pietrzak i Edycie Skręt za wielogodzinną sentymentalną podróż do szkolnej ławy;

 

Ewelinie Rydzyk za przypomnienie o wszechstronności zakładu w ostatnich latach jego działalności oraz opowieści o pokoleniu kobiet pracujących w OFNE;

 

Kazimierze Stanisławskiej za niezwykle szczegółową rekonstrukcję z pamięci powojennej przestrzeni OFNE ;

 

Irenie Włodarczyk za magiczne wspomnienia o Rodzicach, a w szczególności
o Tacie oraz za ożywienie fabrycznego buczka;

 

Zdzisławowi Cebo za opowieść o dzieciństwie na Starym Placu Fabrycznym,
o leśnych eskapadach i winie chabrowym;

 

Zygmuntowi Gałce za przywrócenie pamięci o wydziale wanien

 

oraz Januszowi Ślęzakowi za zabranie mnie w podróż na Stary Plac Fabryczny, na seans do kina „Emalia” i na łyżwy – na basen przeciwpożarowy.

 

Specjalne podziękowania za wsparcie merytoryczne i logistyczne kieruję do Antoniny Brzozowskiej, Haliny Czarnoty, Barbary Głąb, Anny Jochymek, Olgi Koryczan, Emilii Kotnis-Górki, Bożeny Krok, Barbary Orkisz, Eweliny Rydzyk, Agaty Skręt, Olgi Śladowskiej, Beaty Soboń, Patrycji Terciak, Pawła Cadra, Łukasza Cieślaka, Olgerda Dziechciarza, Michała Latosa, Piotra Nogiecia, Adama Przewięźlikowskiego, Sławomira Skręta, Jacka Sypienia, Marcina Wierciocha i Daniela Więzika.

 

Z całego serca pragnę podziękować Ewie Łukasiewicz z Teatru Szwalnia w Łodzi za wielomiesięczne rozmowy o Olkuskiej Fabryce Naczyń Emaliowanych oraz za nieocenioną pomoc przy realizacji performansu.

 

Dziękuję również wszystkim, którzy zimne, grudniowe dni spędzali ze mną na hali wyrobów sanitarnych, aby wszystko wyszło idealnie.

 

Dziękuję mieszkańcom Olkusza (i nie tylko) za to, że wybrali się z nami w niemożliwą podróż.

 

Dziękuję Pawłowi Cadrowi za udostępnienie przestrzeni, w której odbywał się performans site-specific „Emalia to tylko szkło” i za ciągłą gotowość do pomocy.

​

​

​

Sponsor główny

​

 

 

Sponsor

 

 

 

 

 

Partnerzy:

 

Olkuska Fabryka Naczyń Emaliowanych "emalia" S. A.

 

 

 

 

 

Urząd Miasta i Gminy Olkusz

 

 

 

 

 

Teatr Szwalnia

 

 

 

 

Stowarzyszenie Wszyscy Dla Wszystkich (Osiedlowy Klub „Przyjaźń”)

 

 

 

 

 

MOK Olkusz

​

​

 

 

 

Powiatowa i Miejska Biblioteka Publiczna w Olkuszu

 

​

​

 

 

Gabinet Kosmetyczny Głąb Barbara

​

​

​

​

​

​

​